Welcome to me

In de wereld van vrouwen die van vrouwen houden, is er één constante factor die ons onderling verbindt: onze exen. Elk van ons heeft wel een verhaal te vertellen over een ex. Die vrouw die DE vrouw leek, maar volkomen in paniek raakte op het moment dat wij met ons koffertje voor de deur stonden. Die vrouw die zo lief lachte, maar ondertussen bezig was lief te lachen naar al onze vriendinnen. Die vrouw die dankzij ons (via een subtiel duwtje in de rug) kennis maakte met de wereld van vrouwen die van vrouwen houden, maar uiteindelijk besloot zich veiliger te voelen in de wereld waar vrouwen van mannen houden.

Exen; niet alleen in onze wereld zijn ze een probleem. Ik kan putten uit mijn nodige ervaring met mannen en ook zij zijn een ramp. Exen die je ’s nachts opbellen om je te vertellen dat jullie voor elkaar voorbestemd zijn, vijf minuten later dat je een hoer bent omdat je het hebt uitgemaakt, en twee minuten later weer om huilend op je voicemail in te spreken (je dacht toch niet echt dat ik mijn telefoon nog aan had staan??) dat het hem spijt en dat hij zo ontzettend veel van je houdt. Hm.

In de vrouwenwereld is het exenprobleem van een ander kaliber. Het is namelijk een vrij klein wereldje en overal waar je komt, kun je een ex tegenkomen. Sta je heerlijk te dansen met je nieuwe vriendin/scharrel, zie je plotseling een ex vanuit je ooghoek die briesend naar jou staat te wijzen of staat ze plotseling gevaarlijk dichtbij als je bij de bar een drankje gaat halen en vertelt zij je huilend dat je haar gebroken hebt. Het is nog niet eens zo zeer dat vrouwen honderden exen hebben, maar meer dat je allemaal in hetzelfde vaarwater zit.

Op mijn vorige universiteit waren de verhoudingen man-vrouw erg scheef. Zo’n 68 procent van de studenten waren vrouwen. Van de 32 procent mannen die er waren, was een groot deel knap maar bezet, knap maar homo, schattig maar teveel als je kleine broertje die alleen maar computert, of al in de introweek besprongen door hordes vrouwen dus toch wel een beetje een afgelikte boterham. Naar wat wij (het kleine deel vrouwen die al eerder – moeizaam - de kast uit waren gekomen) vermoeden was dat dus ook de reden waarom een groot deel van de dames besloot eens uit te gaan zoeken wat zij nou precies van de vrouwenliefde dachten. Het aantal oneerbare voorstellen die ik gehad heb, coming-outs en going-back-ins die ik meegemaakt heb, zijn niet op één hand te tellen.

Dat was nog eens een lastige plek om een relatie staande te houden (hetero én homo). Het was een prestatie als je aan het einde van je studiecarrière nog steeds hetzelfde vriendje of vriendinnetje had, omdat het in die vissenkom hard tegen hard ging, en je partner zo onder je vandaan werd gekidnapt. Probeer daar maar eens je exen te ontlopen (woont samen op één grote campus, studeert samen, gaat naar dezelfde plek uit, hebt vaak dezelfde vrienden etc. etc.). Het was één en al jaloezie wat de klok sloeg. Vooral de ‘echte’ potjes waren in trek, omdat zij natuurlijk de beste leermeesteressen waren.

Menigmaal heb ik stikjaloers staan kijken naar mijn vriendinnetje van nu (toen mijn onofficiële ex – zoals dat alleen bij vrouwen kan) die weer eens agressief benaderd werd door dames die haar voor mijn ogen praktisch uitkleden. Ik ben gelukkig geen ex die briesend gaat staan wijzen, noch één die huilend verkondigt dat ze gebroken is. In plaats daarvan ben ik het stikjaloerse, zeer beschermende vriendinnetje die de eigenaresse is van een vrij harde rechtse (waar mijn vriendin alles van weet na een middagje oefenen voor kickboksen). Wat mij betreft verdwijnen al haar exen vandaag nog. Maar goed, wanneer ik niet bezig ben ze te vermoorden in bloederige scenario’s, realiseer ik me dat er ook een groot voordeel kleeft aan exen. Ze zorgen ervoor dat jij kunt denken: “Ha, ik heb lekker het leukste meisje aan de haak geslagen, and she picked me over you”. Een beetje wraakzuchtig, maar dat mag.

Het is echt leuk om Femme 2009 te zijn. Ik heb vaak het gevoel dat ik nog lang niet genoeg doe, en heb meer dan voldoende energie om meer te doen. Ik vind het leuk om het te bespreken met mensen, te praten over waarom ik nou mee heb gedaan, en wat ik het komende jaar wil bereiken. De interviews die ik doe voor de ‘mainstream’-bladen vind ik het leukst, omdat ik daarmee mijn beoogde doelgroep kan bereiken. Ik kan laten zien dat er meer dan één lesbische of biseksuele vrouw is, en dat wij zo allemaal onze eigen dingetjes hebben.

Op dit moment ben ik bezig met de Noord-Hollandse Helden, een verkiezing waar ik voor ben opgegeven door COC Amsterdam. Van de week mocht ik daarvoor opnames doen, en daar heb ik erg van genoten. Samen met Dennis Boutkan, de voorzitter van COC Amsterdam ben ik gefilmd voor het lieve kleine Smartje. Ik mocht een paar honderd keer heen en weer rijden in de Smart, hem dan weer eens in het linkerparkeervak, dan weer in het rechterparkeervak plaatsend.

Het valt me ook steeds meer op hoe makkelijk ik sta te praten over mijzelf, mijn geaardheid en de Femme 2009-verkiezing. Staan we daar, langs een drukke plek waar grote groepen jongeren langskomen op weg naar het station, en loop ik te praten over wat ik graag zou willen doen als Femme 2009, hoe ik ervoor wil zorgen dat lesbische en biseksuele vrouwen niet alleen geil zijn, maar ook voor vol worden aangezien. Gezien worden als vrouwen die van vrouwen houden, en niet gestoorde mannenhaters of verbeterbare, enigszins verwarde vrouwen die eigenlijk alleen van mannen houden (maar tijdelijk een man aan het opgeilen zijn).

Het is ook enorm leuk om te horen waarom het COC mij opgegeven heeft, gezien het feit dat ik mezelf niet bepaald een held vind. Waarom zouden mensen nou op mij moeten stemmen in plaats van het lieve mevrouwtje die een koe uit de sloot gered heeft (of zoals een vriendinnetje van mijn vroeg: “Noord-Hollandse Held? Heb je dan een poesje gered ofzo?”). Dennis vertelde dat zij het bij het COC zo op prijs stelde dat ik als vrouw en al helemaal als zwarte vrouw bereid was te vertellen over mijn ervaringen, mijn familieleven, en vooral geen blad voor de mond nam als het ging om mijn biseksueel zijn.

Dus, mijn Zotte Pot zijn heeft me een nominatie opgeleverd. Ik ben benieuwd of mensen thuis mij ook om die reden een held vinden! Zelf ben ik al blij met de nieuwe zichtbaarheid die zo’n programma als de Noord-Hollandse Helden brengt voor lesbische en biseksuele vrouwen. Babystapje voor babystapje komen wij er zo langzamerhand wel!

Heerlijk op vakantie in Rome… Struinend door de stad, Rome kijken, mensen kijken, schoenen kijken, en veel, veel ijsjes eten. Logerend bij Vaticaan-stad kunnnen we met de metro zo in de stad zijn, maar hebben we ook genoeg aan onze buurt om ons te vermaken. We doen het rustig aan, omdat het te warm is om jezelf op te winden en we hebben eigenlijk alledrie alles al een keer gezien.

Alledrie? Nee, ik ben niet de langverwachte trio aangegaan (wat van mij als biseksueel verwacht wordt), noch zijn mijn vriendin en ik in blijde verwachting (mijn lief zou ons graag wel in die staat zien, maar ik pas ervoor – kinderen zijn niet geheel mijn ding). In plaats daarvan zijn we op vakantie met mijn schoonmoeder.

Ja, ja, je hoort het goed. Ik zit in een huisje met mijn lief en mijn schoonmoeder én ik heb het nog steeds naar mijn zin! Schoonmoeders worden van oudsher gezien als dé boevrouw bij uitstek, en menig heterokoppel is in de problemen geraakt vanwege een lastige schoonmoeder. Ik vraag me af hoe dat bij de vrouwen zit. Zijn schoonmoeders bij vrouwen die van vrouwen houden ook zo’n drama?

Vroeger wist ik precies wie ik als schoonmoeder wilde. De moeder van mijn beste vriendin. Wat een geweldige vrouw! Ze is er altijd voor me, kan lekker koken, luistert naar al mijn problemen, geeft me advies over mannen en vrouwen, kan heerlijk vertellen over haar leven, is altijd een schouder om op te huilen, en heeft inmiddels menig vriendinnetje van mijn gekeurd. Helaas is ze dus de moeder van mijn beste vriendin, van wie ik het gevoel heb ze mijn zus is, dus een relatie met haar zou een nogal incestueus karakter hebben.

Mijn vorige twee schoonmoeders (ik hou het even bij de moeders van mijn vrouwelijke geliefden) waren juist het tegenovergestelde van het beeld dat ik hierboven geschetst heb. Ze waren afstandelijk, en vonden mij voornamelijk aardig als zijnde een vriendinnetje van hun dochter in plaats van het vriendinnetje van hun dochter. Eén moeder maakt de opmerking: ‘Zo fijn dat M. zo’n goede vriendin als jij heeft’, terwijl ik dacht: zo’n goede vriendin heeft ze inderdaad nooit eerder gehad. De ander zei tegen haar dochter dat ze maar naar haar eigen slaapkamer moest, omdat ik vast heel moe was, terwijl ik nog graag een paar uurtjes wilde rollebollen met haar dochter.

De reacties van mijn schoonmoeders had natuurlijk veel te maken met het feit dat hun dochters niet geheel uit de kast waren (zeg maar gerust dat ze hopeloos verdwaald waren in die enorm grote kast). Ook zou het zo kunnen zijn dat het voor moeders lastig is te bevatten dat hun dochter ‘het’ met een meisje doet, en daar dus niet zwanger van wordt, maar wel van kan genieten. Daar wil je natuurlijk als moeder sowieso niet overnadenken, maar is wel wat makkelijker te bevatten in het geval van een schoonzoon in plaats van schoondochter.

Mijn schoonmoeder nu is een kanjer. Die vond het prachtig toen haar dochter de kast uit kwam (die wist het lang voordat haar eigen dochter het ontdekt had), die heeft inmiddels al mee moeten maken dat haar dochter ‘het’ doet met een vrouw (die was in haar ongelofelijke onschuld binnen komen lopen zonder te kloppen), en die behandelt me alsof ze er een tweede dochter bij heeft. Samen plagen we mijn lief met al haar tekortkomingen en blijken we heel veel overeenkomsten te hebben. Ik kan met haar praten, lachen, huilen, en blijkbaar ook heerlijk in Rome rondstruinen. Als het aan mij ligt, houd ik het bij deze schoonmoeder. Zou ik haar misschien mee kunnen nemen naar mijn volgende relatie, mocht dat nodig zijn?

Ik weet dat Parijs officieel de stad van de liefde is, maar persoonlijk vind ik dat Rome daar niet voor onder doet. Het is een schitterende stad, en wandelend door de smalle straatjes voel je je steeds een beetje meer verliefd. Verliefd op de stad en verliefd op je lief.

Maar Rome staat vooral bekend om het Vaticaan, de paus, het geloof. Rome is de stad voor katholieken, de stad waar men naartoe komt na jaren te hebben gespaard, en op het plein van de Sint Pieter wacht en wacht en wacht tot men de paus dan eindelijk heeft gezien. De grote man van de kerk, God op aarde, Il Papa himself.

Voor mij is Rome vooral een mooie stad met heel veel historie. Ik ben gek op het italiaanse eten, het italiaanse leven, en het feit dat elke straat nog mooier is dan de vorige. Als ik dan het Pantheon binnenstap, word ik bijna weggeslagen door de pracht en praal die daaruit straalt.

Maar ik besef me wel degelijk dat ik in het epi-center van het geloof rondwandel. Zoals ik al vaker heb aangegeven, ik geloof. In mijn eigen versie van God, dat dan weer wel. Ik denk niet dat ik naar de hel zal gaan, omdat mijn God mij zo gecreeerd heeft. Naar zijn eigen voorbeeld wel te verstaan (dus God moet wel de enige echte omniseksueel zijn).

Toch vind ik het moeilijk om in een stad als Rome volledig mezelf te zijn. Niet alleen is Italie natuurlijk vrij macho, en hebben de mannen alleenrecht op vrouwen, ook heb ik vaak het gevoel dat de paus himself me komt veroordelen (bij paus Benedictus veel meer dan Johannus Paulus de tweede, omdat Benedictus iedereen haat die niet God zelf is).

De mannen kijken nieuwsgierig naar mij en mijn vriendin, de vrouwen vertellen haar in de winkels dat ze bij de mannenkleding staat te kijken en dat de kleding voor donna aan de andere kant is. Zij wijst op haar korte broek en zegt rustig: “Dit is ook voor mannen, maar bedankt voor de tip”, en ik voel me trots op haar.

Waar we ook ter wereld zijn, het belangrijkste is dat we heerlijk kunnen zijn wie we willen zijn. Gay or straight, liefde is liefde.

Ik heb het in mijn blog nog niet eenmaal over sex gehad. Dat is best bijzonder, omdat seks toch echt één van mijn meest favoriete onderwerpen is. Mijn onderzoeksgebied is niet voor niets relaties, seksualiteit en seksuologie.

Seks is een onderwerp waar we graag over praten als Nederlanders, zolang het maar over anderen gaat en niet onszelf. ‘Ach ja, maar Piet en Anja hebben niet zo’n goed seksleven. Dat heeft Anja me verteld. Piet wil altijd maar rechttoe, rechttaan.’ Maar we zullen niet gauw toegeven dat wij eigenlijk ook ons seksleven slecht vinden of daar iets enorm in missen.

We hebben programma’s als ‘Beter in bed’, maar leren we daar nou echt wat van of zitten we voornamelijk met z’n allen grinnikend op de bank hardop tegen onze partner te zeggen ‘Zo slecht is het met ons niet gesteld’, terwijl we denken ´Ik zou ook eigenlijk wel langer voorspel willen, maar zij wil dat nooit’?

In al het onderzoek dat ik lees, zie ik steeds weer dat het belangrijkste is dat mensen praten. Praten, praten, praten. Daar zijn wij vrouwen natuurlijk fantastisch in, maar toch denk ik dat het ook voor ons lastig is om met onze vriendin te praten. ‘Lieverd, ik vind het soms niet prettig in bed’ klinkt heel anders dan ‘Lieverd, ik hou er niet van als je meteen heel diep naar binnengaat met je vingers, voordat ik opgewonden genoeg ben.’ Zoek de verschillen.

Het is voor ons vrouwen ontzettend lastig assertief te zijn als het gaat om wat er in bed gebeurt. We willen het graag onze partner naar de zin maken, en vergeten dat wij ook mogen genieten van wat er in bed gebeurt.

Daarnaast wordt het plezier van de vrouw ook vaak vergeten door de beide partners. Vrouwen ‘hoeven’ natuurlijk geen orgasme te hebben om te genieten van de seks. Ik las van de week bijvoorbeeld dat evolutionair gezien het vrouwelijk orgasme tamelijk nutteloos blijkt te zijn. Vroeger werd gedacht dat het orgasme van een vrouw de begeleiding van spermacellen naar de baarmoeder bevordert (door een soort zuigende kracht uit te oefenen), maar volgens dit artikel blijkt dat bij dieren er geen soortgelijk orgasme optreedt bij man-vrouw contact, maar juist wel bij vrouw-vrouw contact (als dat geen goede reden is om ‘het’ met vrouwen te doen, weet ik het ook niet).

Maar ook met onze vrouwelijke partners gaat het niet altijd vlekkeloos. Denk maar aan het feit dat vrouwen een minder hoog libido hebben vergeleken bij mannen, en een term als ‘lesbian bed death’ is geboren. Zou het nou echt zo zijn dat alle lesbiennes eigenlijk een niet-bestaand seksleven hebben, en liever alleen maar knuffelen (zoals de meeste boeken over seksuologie je graag doen geloven)? Of vinden wij het gewoon, net zoals heterostellen, lastig om te praten over wat we wel of niet lekker vinden, en maken we het makkelijk door minder seks te hebben?

Ach, zolang er toch nog opbeurende feiten te vinden zijn, zoals dat vrouwelijke dieren orgasmes krijgen van andere vrouwelijke dieren, denk ik dat we het best goed doen als vrouwen die van vrouwen houden

Alles wat we nog nodig hebben is a little less talking and a bit more loving…