Ik had er nog nooit over nagedacht, maar sinds ik mee doe aan Femme 2009 des te meer. Heb je je wel eens beseft hoe vaak je uit de kast komt? Tijdens het debat ‘zichtbaarheid’ werd dit mooi verwoord: “Als lesbische/biseksuele vrouw kom je niet éénmaal uit de kast, maar regelmatig”, en ik moet zeggen dat dit wellicht nog iets vaker is wanneer je er, volgens de buitenwereld, niet ‘lesbisch’ uitziet. Of dat zo is of niet, de afgelopen week heb ik ondervonden dat ik met mijn non-conventionele biseksuele (zeg maar gerust hetero volgens de meeste van de mensen die mij kennen) uiterlijk elke dag wel zo’n 2 á 3 keer uit de kast kom, en nu met de verkiezing nog veel meer.
Ik kom uit de kast tegen mijn kapper, een geweldige zwarte vrouw die niet alleen mijn haar goed doet maar ook een kapsalon dichtbij mijn huis heeft waardoor ik even snel kan binnen stappen. Ook is zij heel erg christelijk, heeft de kapsalon een christelijke naam en hangen er spreuken over de goedheid van God.
Ik kom uit de kast tegen mijn fysiotherapeuten, wanneer hij de ring ziet die ik draag met de naam van mijn lief erop, en tegen haar (zijn vervangster tijdens de vakantie) als ze me vraagt of ik samen woon en wie dan het huishouden doet.
En ik kom uit de kast tegen de eigenaresse van mijn geweldige dames-sportschool als ik haar vraag of ik posters van Femme 2009 en de Lesbian Flow mag ophangen (nee, want ze wil liever niet dat haar sportschool ‘daarmee’ geassocieerd wordt).
Stel je eens voor dat je elke dag, meerdere malen per dag, moet vertellen over een deel van jezelf dat je nog nooit als anders dan anderen hebt gezien. Zou jij dan niet mee willen doen aan een verkiezing als deze?
Ongelofelijk! Afgelopen zaterdag was de halve finale van de Femme 2009 verkiezing. Ik was er heen gegaan met het gevoel dat het voor mij afgelopen zou zijn aan het einde van de avond, maar dat ik in ieder geval een erg leuke dag ervan wilde maken. Op http://www.femfusion.nl deed ik het in de polls niet geweldig, maar ook niet superslecht. Er waren gewoon wel wat andere dames die het veel beter deden, en wat meer een netwerk hadden dat zij konden aanspreken of simpelweg een beter, leuker stukje dan ik hadden.
De dag zelf was enorm gezellig. Wat een meiden! We hebben de hele dag workshops gehad over onder andere onze presentatie en ook een stukje mental coaching. Ook werden we apart genomen door twee leden van de jury die ons beter wilden leren kennen, en meer wilde weten van wat ons er toe had gezet om mee te doen aan de verkiezing. De dames van de organisatie trakteerden ons ook op heerlijk Surinaams eten, tijdens welk ik de dames van mijn tafel beloonde met een impressie van mijn optreden in de “Vagina Monologues” als lesbische prostituee die orgasmes nadoet.
’s Avonds was dan het grote moment aangebroken. Er waren twee rondes: in de eerste werden wij gevraagd onze Boobs & Brains te laten zien. We hadden ieder een presentatie van 2 minuten voorbereid, waarin we een van de vijf punten van Stichting Femfusion onder woorden brachten (Emanicipatie, Onderzoek, Zichtbaarheid, Ontseksen, Veiligheid). Ook waren we gevraagd het Femme-shirt op een bepaalde manier te dragen die voor ons belangrijk was (het Boobs-gedeelte). Er konden 6 dames door naar de tweede ronde. Ik heb in mijn presentatie alle vijf de punten verwerkt op een ludieke wijze in een gedicht, en had me gehezen in een tuinbroek en torenhoge hakken, wat blijkbaar het zeer goed deed bij de jury! Samen met vijf andere dames mocht ik door naar de tweede ronde!
In de tweede ronde werden aan ons vragen gesteld over de lesbische wereld, en wat wij wilden gaan doen om dit het jaar van de lesbienne te maken als Femme 2009. Ook het publiek mocht vragen stellen, wat dan ook werd gedaan door een dame die ons vroeg hoe wij het probleem van roze ouderen in bejaardentehuizen die niet uit de kast konden komen willen aanpakken. Lastige vragen dus, maar alle kandidaten konden zich er wel door heen slaan.
Na beraad van de jury (en een heerlijk miniconcert door Michelle Courtens) werd duidelijk dat Saskia, Eline en ik de drie finalisten van Femme 2009 zijn! Dus, vanaf nu mogen jullie allemaal op mij stemmen via sms naar 4422. In het berichtje moet staan Femme Juul om voor mij te kunnen stemmen. Daarnaast zou ik iedereen aanraden om mijn blog bij te houden, omdat ik druk campagne ga voeren!
Gisteren was het debat van Stichting Femfusion met het onderwerp ‘ontseksen’, en natuurlijk wilde ik daar naartoe. We waren sowieso gevraagd te komen als Femme2009 kandidaten, maar ik vind het onderwerp ook nog eens echt interessant. Ik heb als bijvak Seksuologie gevolgd, heb een interventie bedacht voor vrouwen met seksuele problemen, heb op mijn universiteit een debat geleid over de seksualisering van de samenleving, heb meegespeeld aan de Vagina Monologues (een serie monologen over vagina’s met als doel vrouwenemanicipatie te bewerkstellen op gebied van seksualiteit), en zou graag onderzoek doen naar alles wat met seks te maken heeft (seksuele belevingswereld etc.).
Natuurlijk was seks an sich niet het onderwerp van het debat, maar draaide het om de beeldvorming van de lesbiennes. De belangrijkste vraag in hoeverre wij als lesbische/biseksuele groep ons ergerde aan het feit dat we vaak niet als volwaardig worden gezien in onze relaties, maar meer als seksuele symbolen (’twee vrouwen die seks hebben, wat geil!’).
Het was een ontzettend interessant debat waarbij het naar voren kwam dat wij als groep graag als volwaardig zouden willen worden gezien, in onze seksualiteit maar ook simpelweg in onze relaties (’Lesbiennes doen ook boodschappen en maken het fornuis schoon’). Toch vond niet iedereen dat we geheel ontsekst hoefden te worden (’Mag ik het ook gewoon geil vinden, twee halfnaakte vrouwen op een poster?’). Na afloop is er ook nog eens keihard gewerkt aan het maken van posters, filmpjes, strips en radiospots, allemaal om ons neer te zetten als bijzonder gewone vrouwen (die dus van alles doen, en niet alleen maar seks hebben).
Op mijn tiende had ik besloten dat ik dokter werd, chirurg om precies te zijn. Dertien jaar later blijkt dus dat die droom niet uit is gekomen (ook al heb ik er erg hard voor gewerkt). Tijdens mijn bachelor kwam ik erachter dat ik psychologie geweldig vond (onderzoek gedaan naar ontrouw en daarna nogmaals als bachelor-thesis geschreven over de link tussen onze huidige samenleving en vreemdgaan), en daarom ben ik Sociale Psychologie ga doen. Ik vind het een ontzettend leuke studie, juist omdat ik onderzoek mag doen naar wat mij interesseert. Mijn eerste voorstellen voor onderzoeken gingen over de seksuele belevingswereld van vrouwen tot aan hoe bezoekjes aan een stripclub wellicht vreemdgaan tegen kunnen gaan. Mijn eerste echte onderzoek samen met een klasgenootje bestond uit het vragen van studenten om te denken aan hun vriend/vriendinnetje die vreemdgaat met iemand van hetzelfde geslacht en dan te beoordelen hoe zij zouden reageren. Kwamen hele interessante resultaten uit…
Nu ben ik dus bezig met mijn eerste solo-onderzoek naar de aantrekkingskracht tussen mensen. Ik vind het een geweldig onderwerp, juist omdat het iets is waar iedereen mee te maken heeft. Waarom val ik op haar? Waarom doet hij me zoveel? Waarom vind ik haar zo knap? Het onderzoek heeft eigenlijk alleen maar plaatsgevonden met heteroseksuele respondenten, maar ik wilde juist zo graag weten wat er gebeurt bij homo-mannen en homo-vrouwen. Nu staat mijn eerste eigen onderzoek dan online, en ik kan het niet helpen: ik voel me steeds persoonlijk aangevallen als mensen commentaar erop geven. Het is mijn eerste kindje, dus ik wil graag dat ‘ ie als interessant wordt gezien (en niet alleen maar vreemd). Toen ik erachter kwam dat hij al twee weken online stond met een fout erin, kon ik bijna huilen. Spijkerhard was het commentaar van de dames (in hun emails en op de sites waar de link al stond). Niet alleen vanwege de fout, maar ook vanwege de inhoud.
Zucht, het is echt belachelijk om zo te denken, maar als je kindje het slecht doet bij je beoogde doelgroep, doet dat toch een beetje zeer…
Ik doe mee aan de Femme 2009 verkiezing, een verkiezing die is uitgeschreven om het gezicht van de lesbische en biseksuele gemeenschap te kiezen. Ik heb in een opwelling besloten mee te doen, vanwege mijn irritatie met mijn lerares die vond dat mijn onderzoek naar lesbiennes te gevaarlijk was voor mijn (maar ik denk ook eerder ‘haar’) imago. Nu ik midden in de verkiezing zit, bedenk ik me dat ik echt Femme 2009 zou willen worden (ook al doen mijn mede-kandidaten het veel beter in de peilingen!).
Toen ik vier jaar geleden ging studeren aan een internationale universiteit, had ik besloten dat ik nu echt aan iedereen zou vertellen dat ik op vrouwen val, en dat ik een heel leuk vriendinnetje had. Op de middelbare school had ik het alleen aan mijn vrienden verteld, omdat zij liever niet wilde dat iedereen op school het wist. We zaten op een protestantse middelbare school, en zij had het nog niet aan haar ouders verteld (aan niemand eigenlijk). Maar nu ging ik studeren aan de andere kant van Nederland en waren het geen mensen waar zij bang voor hoefde te zijn. Ze had zich ook op die universiteit ingeschreven, had de aanmeldingsprocedures met goed gevolg doorlopen, was uitgenodigd om te komen studeren, maar had uiteindelijk hun aanbod afgeslagen. Volgens haar zeggen omdat ze er toch geen zin in had gehad, maar ik wist wel beter: ze wilde niet het risico lopen om als zichtbaar koppel door het leven te moeten gaan.
Ik zat in mijn eerste les, en we moesten ons aan elkaar voorstellen. Een van de vragen die bedacht werden, was: ‘Heb je een vriendje/vriendinnetje?’. Natuurlijk was er die vraag! Iedereen is geïnteresseerd in het liefdesleven van een ander. Maar als meisje/vrouw die een vriendin heeft, vind je dat nog wel eens een behoorlijk lastige vraag. Toch besloot ik tegen de jongen die mij moest interviewen gewoon te zeggen: ‘Nee, ik heb geen vriendje, maar wel een vriendin.’ Zijn reactie? ‘Wat tof!’. Door de jaren heen in dat wereldje kwam ik erachter dat het de meeste mensen helemaal niets uitmaakte of ik een vriendin of vriend had, dat ik vriendinnen maakte die het juist reuze interessant vonden (of zich er compleet niet voor interesseerde: ‘Leuk voor je, maar dat was toch niet je grote nieuws?’), en dat ik onzekere meisjes de kast uithielp door er zelf uit te zijn. Dat was nooit mijn bedoeling of opzet, het ging om mij en om dat ik eindelijk kon vertellen wie ik was zonder bang te zijn. En dat vriendinnetje? Dat ging over. Zij wilde niet ‘zo’ zijn, en na drie jaar was het dan ook voorbij. Zij ging verder en gaat aankomend jaar trouwen met een jongen, en ik ging verder en woon inmiddels alweer meer dan een jaar samen met een onzeker meisje dat ik in de eerste week op die universiteit ontmoet heb.
Dat is waar ik voor sta in deze Femme 2009 verkiezing: elk meisje en elke vrouw de kans gunnen om te zijn wie ze is, zonder bang te zijn.
